من عاشق این عکسم! فقط آرامش و خوشبختی و دوست داشتن ِ از ته ِ دل رو بهم القا می کنه!

هر وقت این عکس رو نگاه می کنم بی اختیار لبخند می زنم!

یه حس واقعی!

خوشبختی رو میشه از توی این عکس به طور کامل حس کرد!‌ انگاری هیچ کدوم از این ۲ تا بهم

در مورد حس شون دروغ نمیگن!

.....................................

یه شماره ناشناس برام اس ام اس زده که:

ویکتور هوگو میگه: هرگز به کسی که دوستش داری نگو دوستت دارم!

.

.

.

.

.

.

ویکتور هوگو   گه خورد!!!

دوست دارم

دوست دارم

دوست دارم

دوست دارم

................................................................

 نیک آهنگ کوثر تو وبلاگش نوشته:

خاتمی، شاید آدم نازنینی باشد. ولی رئیس جمهوری خوبی نیست. البته احمدی‌نژاد کار

 را به جایی کشانده که حتی عمه من هم می‌تواند رئیس جمهوری بهتری به حساب

بیاید!!!

................................................................................

دارم یه سی دی گوش می کنم که منو بر میگردونه به ۲۰ سال پیش که نه  ماه  واره ای بود و نه

حتی دستگاه ویدیو!!

ولی مامان من به عادت همیشگی اش وقتی که وارد آشپزخونه میشد، اول تکمه ضبط صوت

 آشپزخونه رو  فشار میداد و بعد مشغول به کار میشد...

اومدی،اومدی،چه خوووووووووب کردی اومدی!!!!

.

.

.

.

.

.

.

آتیش آتیش الو الو دخترای همسایه رو! سر گوشه فالگوش میشینن یواش بیا یواش

برو!!!! آی بوته بوته بوته بشنو دلم چی گفته؟!!شب تا سحر به یادت گل گفته گل

شنفته...

.

.

.

نامه هایم را بده!!! جای پای پای اشک هایم را بده!!!!

wellcome to the hotel california

.......................................................................................

طرف تهرانه ظاهرا!!!!!!!!!! به درک....

.........................................................................................................

تخته میزنی؟؟

من سفید و تو سیاه،مدام جفت شش می آورم و هی دلم تند تر میزند از این همه

 شانس لعنتی!

تخته میزنی؟ تو سفید و من سیاه! و میدانم که اینبار،یک جفت هیچ ناب می آورم...

(دوستش داشتم...خواستم شما هم بخونیدش!)

پ.ن1:

سی دی مذکور تا پاسی از شب(الان ساعت یک هست) هم چنان ادامه داره و رسیده به آهنگ

 های قدیمی شهره!!! یعنی قر خالص!!! منابع آگاه از نویسنده این وبلاگ نقل میکنند که وی،

در حین وبلاگ خوانی به صورت حریصانه و صحبت کردن با یک دوست مجازی و کامنت گذاری های

وقت و بی وقت،طی اقدامی بی سابقه در چند مدت اخیر ،ناگهان از جای خود بر خاسته و

مقابل آیینه قرار گرفته و از تمامی آموزش های مربوط به این 2 ماه کلاس رقص را که حتی ثانیه ای

هم در منزل اجرا نکرده بود استفاده کرده و با این آهنگ:

کلاغ دم سیاه قار قارو سر کن!!!! مسافرم میاد شهر رو خبر کن! برم باغ بچینم سبد

 سبد گل...

به هنرنمایی پرداخته است!! گفتنی است که وی از قسمتی از  کلام و ملودی   آهنگ که میگه(!):

میگن نام سفر کوتاست خدایا...یارم حالا توی راست(راه است!) خدایا... از سفر میاد یار

 من امروز... گره وا میشه از کار من امروز، گره وا میشه از کار من امروز...

بسیار محظوظ گشته و یه 200 بار(!) این قسمت را به عقب برگردانیده است!!!!

پ.ن2:

گفتنی است نگارنده که خود در عالم روانشناسی سری توی سرها(!) دارد،بلافاصله بعد از

مشاهده حالات فوق،خود را معاینه کرده و پس از بررسی های دقیق تشخیص را اعلام کرده و به

خود گفته است:

خاک بر سرت با این حالات روحی سینوسی ات!!!!!

این    وبلاگ مرجان عزیز هست که اکثرا می خونیدش...

پست:

ورود آقایون زیر 60 سال اکیدا ممنوع!!!!!!

و

ایستادن زن در برابر زن  

 رو حتما از این وبلاگ بخونید!

لطفا این جا رو هم حتما بخونید! من تو این کامنت دونی ۲ تا کامنت گذاشتم! لطفا هر ۲ رو

بخونید!

تاکید میکنم! هر دو رو!!!

فعلا اینا رو داشته باشید...

البته من از طرف خودم،پیشاپیش از همه عذر می خوام که این قدر کثافت کاری های اون طرف

مستهجن بوده!!!! جدی!

لطفا نظراتتون رو توی همین پست برام بذارید! می خوام بدونم! ممنون میشم...

یه بار سنگین غم روی سینه ام جا خوش کرده و همه جا دارم با خودم می کشونمش...

یعنی همه جا داره باهام میاد! بارها سعی کردم و گذاشتمش زمین! اما باز یه تیکه هاییش به

تنم چسبیده...

یه بغض لعنتی تو صدامه که تمومی نداره! انگار که یه چیزی همیشه چسبیده تو گلوم! یه چیزی

مثل یه غده!

یه دردی دارم که نگفتنیه! به کی بگم؟ چی بگم؟؟ کی می تونه بفهمه؟؟

نقل دلتنگی نیست! دلم تنگ نشده! حسرت از دست دادن ندارم! خدا رو شکر منطق قوی دارم!

فقط درد بازیچه شدن، درد هفت سال زجر کشیدن،درد هفت سال در به دری و بعدشم تالاپی

به پایین پرت شدن داره زجرم میده!

موقعیتم توی خونه بده! شما که غریبه نیستین! خیلی خیلی بده! از قدیم ها هم بدتر!

یه جوره بدی درمونده ام! مثل یه آدم،که تو یه هوای طوفانی،از کشتی پرت شده پایین،توی موج

های وحشی هر چی هنر و مهارت تو شنا داشته به کار برده ولی کافی نبوده! واز بخت بد هیچ

تخته سنگ یا چیز دیگه ای هم پیدا نمیشه که بهش آویزون شه بلکه کمکی بهش بشه...

از شما چه پنهون! سخت محتاج اون تخته سنگم! حالا هر چی...

.

.

.

دیگه حتی یک ثانیه،یک ثانیه،یک ثانیه هم دلم نمی خواد این جا،ایران بمونم!!

قسم می خورم دلم برای احدالناسی هم تنگ نشه! قسم می خورم!!

.

.

.

.

چقدررررر دلم یه آغوش گرم بی دغدغه می خواد!!! یه تکیه گاه محکم!

to hagh dari asabani bashy , raftar man khob nabodeh , vali bayad bedony ke cheghad tahte feshar hay ziyadi bodam , va faght va faght bodan ba to va yad to bod ke  be man ghovat midad

man hazeram dar moghabel hameh mardom donia eteraf konam raftaram dar bababar to bad bodeh

ama hala degeh be onghd bologhe fekry residam ke betonam behtarin basham vasejh to

va hameh kharabiha ro jobrak konam

chon hich vaght baraye jobran dir nist , hameh ensanha eshtebah mikonan

man hameh khososiyat to ro mishnasam va azet ro tokhm cheshm movazebat mikonam

 to az vagty az man khili narahat shody ke kare ahmaghanee kaardam dar eretbat ba on dokhtar chaty

va badesh ham naghafely raftam chon cand ta moghiyati bod ke dashtam rosh kar mikaardam va dost dashatm vasat surprise basheh

badam ke behet az alma zang zadam va chand var az farance javab nandy

khodet migofty ma bayad berim

va lan ahmeh chiz mohaya ast faghat jaye to kahli hast

ageh to az alan ta akhre zamin be man bad begy hagh dary

vali eino bedon degeh va degheh man hastam va yek donia tanhaye va eshghe bi payan to

mano be pazir

حالم از تو و همه مزخرفات و اراجیفت که هم چنان سرشار از دروغ هست به هم میخوره!!

اینقدر بدبخت و بزدلی،که حتی در اعتراف کردن هم شهامت راست گفتن نداری!!!

تو فقط همین بلاهایی رو که نوشتی سر من آوردی؟؟؟؟؟ کاش فقط همینا بود!!!!! کاش فقط

همینا بود تا لااقل اگه یه روزی جنازه ی کپک زده ات رو میدیدم رغبتم میشد با پا پرتش کنم تو

جوی آب!

تو آنچنانم بلاهایی به سر من آوردی که حتی رغبت دیدن مرده ات رو هم ندارم!!!!!

بیچاره ! حداقل به خودت راست بگو!

راست بگو بلکه توی ۴۰ سالگی به یه جایی برسی!!

.

.

.

.

.

.

متاسفم که در تمام عمرم،فقط به خاطر تو و با تو بود که دهانم به گفتن هر کلامی که فقط در

شان تو هست باز شد!!! هر مدل حرف زدنی در شان و شئون من نبوده و نیست!!!!

امروز برات آدرس این وب رو می فرستم! تمام آرشیوِ این جا، پر از درد دل های منه!

درد دل به معنای واقعی کلمه!

از کنار صفحه هر ماهی رو که برا خوندن انتخاب کردی(از فروردین ۸۶)پایین صفحه از

عدد یک تا هرعددی که هست رو کلیک کن تا همه صفحات اون ماه برات باز شه...

پاییز بود،خبر اومدن یه پزشک جدید،به اونجا رو من اولین نفری بودم که از طریق دکتر...شنیدم!

اتاقش رو هم کم کم داشتن براش آماده می کردن.

برام اهمیتی نداشت...

.

.

.

یه روز عصر،که من و دکتر...به شدت مشغول و گرفتار کار بودیم،منشی خبر داد که آقای دکتر...(تو)

پشت در هستند و اجازه می خوان برای وارد شدن...

بعد از این که دکتر...(که من از این به بعد این جا بهش« استاد» میگم) اجازه دادند،تو وارد شدی!

خوب در اولین برخوردم باید بگم که چقدررر جا خوردم! یه آقای سی و خورده ای ساله،با یه کت

چرم نسبتا گرون،که شاید  ۳برابر ازش بزرگ تر بود!! یعنی نسبتا آویزون بود !

حرکات و رفتار و به خصوص صحبت کردنش هم تو ذوقم زد! مردونه نبود!!!

.

.

.

گذشت...

تو اون جا مستقر شدی و کار گرفتی.یه سری امکانات جدید هم بر مبنای رشته ات(که البته الان

منم مثل بقیه شک دارم که تو واقعا اون مدارک رو داشته باشی!) در اختیارت قرار دادند!

برام مهم نبود...

از منشی ها کمابیش در مورد رفتار سست ات می شنیدم! از این که چقدر زشت و بی شخصیت

در برابر مدیر داخلی یا مدیر فنی رفتار میکنی و رفتارت چقدر بچه گانه است!

یادم میاد یکی از منشی ها میگقت که تو بهش گفتی :وای من چقدر از ...(مدیر داخلی-که چقدر

 هم بی شخصیت بود) می ترسم!!!!

و من همون موقع چقدر بدم اومد که این حرف از دهان یه مرد و یه پزشک خارج شده...

توی اون ۶ ماهی که اونجا بودی،برای من و خیلی های دیگه،نوع لباس پوشیدنت(یه شلوار کهنه و

حتی بدون اتو،پیراهن هایی که مناسب تو و یا اونجا نبود،کاپشن پوشیدنت حتی تا ۲ ماه بعد از

عید نوروز و...)،رفتارت با مریض ها از شلی و ولی(!)،با پرسنل اون مرکز ،این که ساعت ها می

رفتی تو اتاقت و در رو قفل می کردی و خیلی چیزای دیگه عجیب بود و توی ذوقمون خورده بود!

یادمه یه بار قبل از این که کاملا مستقر بشی اونجا،زنگ زدی به اتاقی که من و استاد اونجا بودیم

وقتی باهات حرف زدم ،البته توی اون شلوغ پلوغی،و تو خودت رو معرفی کردی و خواستی با

استاد صحبت کنی،من به استاد گفتم یه خانمی باهاتون کار داره!! میگه خانم دکتر...هستم!!!!

(و تو دلم هم گفتم احتمالا  خانم یکی از پزشک هاست و از این همه لوس و سبک و جلف و

با عشوه حرف زدنش حالم بد شد!!!!)

استاد بعد از این که گوشی رو گرفت،و چند جمله باهات حرف زد،گوشی رو گرفت و با خنده

گفت،آقای دکتر...(یعنی تو) هستند!!!!!!!!!

ادامه دارد...