جمعه 17 خرداد ماه سال 1387
همگام من در این سفر پرخاطره پر مخاطره!
بارها گفته ام و تو خوب می دانی،که ارزش نهایی هر زندگی،در حضور لحظه های سرشار از
خوشبختی در آن زندگی است.
در یکنواختی و سکون،هیچ چیز وجود ندارد چه رسد به خوشبختی، که ناگزیر،از پویشی دایمی
سرچشمه می گیرد!
ما نباید بگذاریم که هیچ چیز جزیی از زندگیمان در دام ِ تکرار ،گرفتار شود!
صیاد سعادت،چشم بر این دام دوخته است...
من باز هم از تکرار،با تو سخن خواهم گفت- اما به لحنی و صورتی دیگر!
نادر ابراهیمی هم رفت...
